Kontynuacja spotań z gwiazdami

   Kontynuacja.

     Zacznę z trochę innej strony. Nie spotkań ale od oglądania miejsc ich pracy.

      Jechałem taksówką przez Central Park West Street. W pewnej chwili zrobił się mały korek i po chwili dobiłem do dziwnego miejsca. Na środku ulicy wystawał policyjny samochód. Połowa była wbita w drogę. Coś się tu wydarzyło ale nie miałem pojęcia co bo wyglądało to jak po ataku bombowym. Część przykryta była czymś białym, jak śnieg. Ale to było lato. Nie mogłem się zatrzymać, bo wokół było pełno ludzi i kamer. Nie dowiedziałem się długo co to mogło być. Aż obejrzałem film Ghostbusters. Wtedy wszystko stało się jasne. Była to scena pod budynkiem gdzie odgrywały się główne momenty filmu. Tutaj jest zdjęcie jak to wyglądało.

    Tylko brakuje białego. To była pozostałość po wybuchu Marshmallow Man.

    Kiedy Elaine miała 5 lat, pojechałem do pobliskiego MacDonald na posiłek. Kiedy dojechaliśmy okazało się, że już go nie ma. Elaine była bardzo zawiedziona. W tym samym miejscu i w tym samym budynku była nowa restauracja o podobnej nazwie - MacDowell. Trochę to dziwnie wyglądało, ale nie mogłem się niczego dowiedzieć, bo była w tym momencie nieczynna. Pojechaliśmy więc do innego miejsca. Był to rok 1986. Ponownie, dopiero dwa lata później, oglądając film Coming To America, odkryłem co to było.

     Mac Donald nie był zamknięty, ale zamieniony w filmowy Mac Dowell. Tam właśnie pracował Eddie Murphy, grający  księcia z państwa Zamunda i szukającego kobiety, którą pokocha i poślubi.

   Innym razem przejeżdżałem przez Queensboro Bridge. Codziennie pojawiało się na nim coraz więcej szczegółów wiszących po północnej stronie mostu. Ponownie zagadka. Było dużo świateł i wyglądało, że zakładane jest to na jakąś rocznicę. Na końcu przeczytałem świetlny, olbrzymi napis Turk 182. Nie mogłem się domyśleć jego powodu. 

W roku 1985 obejrzałem nowy film Turk 182, i sprawa została wyjaśniona. Była to po prostu następna scena filmu robionego w naszym mieście.

     W roku 2001, poszliśmy na sylwestra w bardzo eleganckim miejscu na Long Island, gdzie przychodziło zawsze dużo członków mafii włoskiej. Byliśmy jak zwykle z naszymi przyjaciółmi, Marianem i Grażyną. Gdzieś w połowie zabawy, przypadkowo wpadłem na starszego pana, który siedział dokładnie za mną przy stoliku obok. Najpierw go przeprosiłem i za chwilę wydałem okrzyk : Dziadek?  Bo właśnie on nim był. Nie jestem pewien czy w Polsce to kiedykolwiek grali. Nie za moich czasów. Tutaj był to jeden z najpopularniejszych komediowych seriali The Munsters. Prawie jak Potwory ale ze zmienioną jedną literką o na u. Jego rola to Dracula.

    Dziadek przesiedział całego sylwestra przy stole. Miał wtedy 78 lat. Też dużo nie mówił, chociaż próbowałem trochę pogadać. Był jednak bardzo zadowolony i cały czas uśmiechnięty. Zrobiliśmy sobie z nim zdjęcie. Zmarł kilka lat później.

   Jesteśmy na  zabawie u Jacka i Mirki. Połączone z oglądaniem rozdawania Oskarów, więc każdy miał przyjść przebrany za postać filmową. Ja byłem wtedy Braveheart. Tylko troszeczkę podpity Braveheart, który siedział tak ubrany w śniegu i na drugi dzień chorował. 

    Kiedy już prawie wszyscy byli, ktoś zadzwonił do drzwi, ktoś otworzył i weszła jakaś kobieta. Nikt się nie zdziwił, choć nikt jej nie znał. Oprócz właściciela Jacka. Pamiętam tylko że powiedział, A to kurwa kto?

    Za chwilę weszła znajoma Małgosia, która przyprowadziła tą osobę.

Bawiliśmy się na dole i nikt na nią szczególnie nie zwracał uwagi. Siedziała cicho na kanapie a my wariowaliśmy. Dopiero pod koniec spytałem się kto to jest. I dostałem odpowiedź: Irena Jarocka. 

  

Dopiero wtedy ją poznałem. Ale już nie byłem w stanie się porozumieć. Podszedłem tylko się przywitać a reszty nie pamiętam.

     Wracając do Strefy Zero, gdzie poznałem najwięcej gwiazd. Niestety, wielu nie zdołałem złapać na zdjęciach, bo nie zawsze miałem ze sobą aparat fotograficzny. Ale z niektórymi mam.  

     Bardzo sympatycznym okazał się John Travolta. Nie było można odczuć, że jest tak sławnym aktorem. Spotkania z większością były bardzo krótkie. Wymiana kilku zdań. W większości to oni pytali nas o to co się działo w miejscu naszej pracy. Zrobiłem szybko zdjęcie z Travoltą. Już dużo później, znalazłem jego adres na internecie i postanowiłem zaryzykować. Wysłałem mu swoje zdjęcia ze Strefy Zero a także nasze wspólne, które zrobiłem w czasie jego wizyty. Załączyłem prośbę, żeby mi je podpisał. Po kilku tygodniach, niespodzianka. Wróciła koperta z tym zdjęciem i z jego podpisem. Jeszcze dołożył kilka innych z jego autografem i podziękowaniem. 

      Sylwester Stallone, zachowywał się trochę inaczej. Elegancko ubrany, powoli przesuwał się między gruzami, żeby się czasem nie ubrudzić. Kiedy poprosiłem żeby do zdjęcia, założył mój kask, trochę się wykrzywił i wkładał go z niezadowolonym wyrazem twarzy. Ale do zdjęcia się uśmiechnął. On też zaskoczył mnie swoim wzrostem. Chociaż na zdjęciu, nie jest dużo mniejszy niż ja, to trzeba odjąć ten kask i jego buty na bardzo wysokim obcasie.

      

     Chyba najprzyjemniejszym ze wszystkich był John Cusack. Z nim rozmawiało się jak z bliskim kolegą. Gdyby się nie wiedziało, to nikt by się nie domyślił, że jest on sławnym aktorem.

     No i Brook Shields. Kiedy z nią rozmawiałem, to cały czas widziałem tą młodziutką aktorkę z filmu Blue Lagoon. Wtedy wszyscy byliśmy w niej zakochani. 

Z nią pochodziłem trochę dłużej. Była bardzo cicha i nieśmiała. Zaskoczenie. Na końcu podziękowała mi i pocałowała w policzek. Kiedy wróciłem do domu, powiedziałem żonie, żeby czasem nie próbowała dotknąć mojego prawego policzka. 

     Ostatnim z którym zrobiłem sobie zdjęcie to zwycięzca olimpijski w pojedynczych saneczkach, Jimmi Shea. Sławny jest z tego, że jego ojciec i dziadek także zdobyli medale na olimpiadach.  Szczęśliwy, że mógł wejść do środka Strefy, był bardzo wdzięczny. Mało tego, że zrobił sobie ze mną zdjęcie, to zostawił mi swój adres. Powiedział także, że jeśli chcę go odwiedzić to bardzo chętnie zaprasza. Później wysłałem mu kilka zdjęć a on odesłał swoje z autografem i numerem telefonu, gdybym czegoś potrzebował. Bardzo miłe spotkanie.

Już bez zdjęć spotkałem najsławniejszą piosenkarkę disco z lat 70-tych, Donne Summer. Nikomu nie trzeba przedstawiać Roberta DeNiro. Było też kilku innych mniej sławnych, których nie pamiętałem nazwisk.

    Częstsze były spotkania z ludźmi polityki, bo oni byli związani z odgruzowywaniem Strefy Zero. Ale to było już częścią mojej pracy. Nasławniejsi to Burmistrz Nowego Jorku Rudy Giuliani. I wielokrotne spotkania z Gubernatorem Georgem Pataki. Z tym mam wiele zdjęć.

Spotkania z Gwiazdami

      Rozmawiałem kilka dni temu z córką na temat zaskakujących spotkań i wrócę dzisiaj tych wspomnień. Nowy Jork jest miastem w którym mieszka lub pracuje wiele gwiazd filmu i muzyki. Na przykład w miasteczku obok mojego, Alpine, mieszka Al Pacino. Nie jest więc czymś niezwykłym, żeby spotykać ich na ulicach. Wiele z takich spotkań jest też dziwnych lub zabawnych. Mnie przydarzyło sie to wiele razy.

     Prawie trzy lata jeździłem żółtą taksówką. Codziennie przewoziłem dziesiątki pasażerów i w większości wypadków nie zwracałem uwagi na to kto tam siedzi.  Pewnego dnia, wsiadł do mojej taksówki mężczyzna, który od początku mi kogoś przypominał. Jadąc spoglądałem w lusterko i próbowałem przypomnieć sobie skąd go znam. Wreszcie nie wytrzymałem:

-Ja Cię znam, ale nie mogę sobie przypomnieć gdzie się poznaliśmy?

Wtedy on zabawnie i dumnie podniósł głowę i odpowiedział:

- Oczywiście, bo ja jestem aktor!

No i teraz głupio, bo już wiem że go na pewno znam, ale pamięć mi całkowicie odjęło i nie pamiętam z jakiego filmu. Ale natychmiast odpowiedziałem:

- Och mój Boże, no tak. Bardzo miło jest Cię mieć w moim samochodzie. Bardzo Cię lubię z filmów. Jesteś świetnym aktorem!

Uśmiechnął się, podziękował i porozmawialiśmy kilka minut, bo daleko nie jechał. Pamiętam też, że zostawił dobry napiwek. Dopiero jak wysiadł, po ciężkim myśleniu, pamięć wróciła i przypomniałem sobie że to był Paulie, szwagier Rockiego z filmu o tym samym tytule, Rocky.

      Także w mojej taksówce przewoziłem Janet Jackson. Siostrę Michaela.

Tą już dobrze pamiętałem. Kilka ładnych pochelbstw pod jej tytułem i nawet zmusiłem ją, żeby zaśpiewała mi kilka nutek, co zrobiła. 

     Jesteśmy całą rodziną na lotnisku JFK. Poszliśmy kupić gazetę w jednym ze stoisk. Kiedy szukałem co kupić, stanąłem obok faceta w bardzo wymiętoszonej marynarce. Właśnie jego ubranie przyciągnęło moją uwagę. Elaine była ze mną i natychmiast spytałem się jej po cichu, czy on nie wygląda jak Al Pacino. Zgodziła się ze mną. Odsunąłem się kilka metrów i stanąłem obok dziewczyny, która na coś czekała. Spytałem się jej, czy myśli, że to Al Pacino. Najpierw spojrzała na mnie, potem przechyliła się, spojrzała na niego i po chwili odpowiedziała: Nooooo, nie myślę. Jeszcze raz powtórzyłem, że wygląda jak on a ona ponownie przyglądając się mu stwierdziła że to nie on.

Odszedłem razem z Elaine ale się dalej patrzyłem. Mężczyzna kupił jakąś gazetę, podszedł do tej dziewczyny z którą rozmawiałem, wziął ją za rękę i razem odeszli. Jeszcze jak odchodzili spojrzała się na mnie, uśmiechając.

Musiała to być jego dziewczyną i kiedy ja byłem tak nim zainteresoawny, ona po prostu bawiła się mną. A tak na marginesie. Al jest dużo drobniejszy niż wygląda na filmach.

     Razem z Elaine kupowaliśmy kawę w Starbucks. Przede mnę w kolejce stał facet na którego Elaine natychmist zwróciła uwagę. Jak później powiedziała, nie myślała że to prawdziwy Sting (piosenkarz), tylko jego sobowtór. Głośno powiedziała, patrzcie wszyscy to jest Sting. Jemu się to nie spodobało. Odwrócił się do nas z bardzo złą miną, kupił szybko kawę i wyszedł ze sklepu. Nie dziwię się mu, że tak zareagował. Na pewno dzieje się tak w każdym miejscu  musi być tym zmęczony.

     Najwięcej spotkań miałem w czasie pracy w Strefie Zero. Tam każdy chciał się dostać a nie było takiej możliwości. Ja mogłem to zrobić, więc kilkakrotnie wprowadziłem do środka spotkane sławne osoby. Wielu innych spotkałem już wewnątrz, a dostali się tam przez inne znajomości.

      Z Susan Sarandon spotykałem się wiele razy. Pierwszy raz, kiedy jako ochotniczka, podawała śniadanie pracownikom Stefy Zero. 

Była tam ze swoim mężem Tim Robins.

      Wtedy zrobiłem sobie tylko zdjęcia ale nie rozmawialiśmy. Powróciłem tam później i udało mi się nawiązać z nią kontakt. Bardzo przyjemna i miła, zadawała dziesiątki pytań. Umówiliśmy się innego dnia, kiedy powróciła do nas. Oprowadziłem ja po dostępnych miejscach. 

Spotkaliśmy się kilka razy i tam też podpisała mi wcześniej zrobione zdjęcia. Napisała, Dziekuję za wszystko, Twoja kelnerka. Po kilku tygodniach, zadzwonił do mnie jej agent i zaprosił na premierę jej nowej sztuki teatralnej. Miałem zarezerwowane miejsce pierwszym rzędzie. 

   Kilka miesięcy później, przez czysty przypadek, spotkaliśmy się ponownie w jednej z galerii obrazów, gdzie byliśmy z Elaine. Ona tam była z córką. Poznała mnie, przedstawiła  rodzinie i ponownie trochę porozmawialiśmy. Szczególnie wypytywała się mnie o stan zdrowia.

Muszę zakończyć to dzisiaj. Reszta następnym razem.

Wiadomości z dzisiejszego dnia

     Co nowego w świecie i jak to przedstawiane jest w mediach. 

   Najważniejszym wydarzeniem jest zaginięcie dwunastu chłopców w jaskiniach w Tajlandii. Dzisiaj już wiadomo, że wszyscy zostali uratowani. Wspaniała wiadomość. Cały świat obserwował tą ratowniczą akcję. Czyli taka jest wiadomość. Ale.....

     Oczywiście, że uratownanie ich było najważniejsze i obowiązkowe. Tylko że teraz robią z nich bohaterów. Będą filmy, reklamy etc. Już dostali zaproszenie na finałowy mecz piłki nożnej w Moskwie. Nie pojadą, bo są za bardzo wyczerpani. Nikt się tym wiadomością nie dziwi? Bo tak naprawdę, to co to za bohaterowie? Ryzykowali idiotyczne wejście do jaskiń w złym sezonie, gdzie padają ulewne deszcze. Weszli ale już nie mogli wyjść. Nie bardzo to bohaterskie a raczej ryzykowne i głupie. Mieli szczęście, że ich tam odnaleźli. Także w akcji ratowniczej nic takiego nie zrobili. Dali się wyciągnąć innym. Ci właśnie ryzykowali życie dla nich. I tak jeden z nich zginął. Do tej chwili, pokazywane są zdjęcia tych chłopców, ich rodzin, trenera. Znane są ich imiona i nazwiska. Bardzo mało albo wcale nie wymienia się nazwisk tych co ratowali. Nie widziałem dużo ich zdjęć. Jedynie kiedy pokazywani są razem z tymi chłopcami. Nie chce tu przesadzić, ale za takie różne głupie rzeczy, ludzie są karani. A tutaj robimy z nich bohaterów. Ktoś stracił życie, przez ten ich głupi wyskok. Ale prasa robi swoje i buduje historię, która się sprzedaje. A jaka może być lepsza od biednych dzieci odciętych od świata w jaskiniach zalanymi wodami. Ponownie przyglądamy się jakimś wydarzeniom, ale ubarwionych kolorami wybranymi przez prasę i telewizję. Większość z ludzi nie wgłębia się w te odczytywane artykuły, tylko odbiera je tak jak są pokazane.  Tworzymy mylne obrazy wydarzeń. Mało tego. Zachęcamy innych do robienia podobnych głupot. 

      Nie jest to jedyna informacja w dzisiejszych gazetach. Okazuje się, że w Nowym Jorku, które od przejęcia władzy przez DeBlasio, staje się coraz brudniejsze, niebezpieczne, spadła przestępczość. Tak podają gazety. W całym mieście o 2 procent a na Bronksie, powyżej 4%. Cholera. Jak to możliwe, kiedy są takie widoczne zmiany na gorsze. Możliwe, dzięki odpowiedniemu przestawieniu faktów.

    Kiedy się wczytasz w artykuł, a dużo ludzi tak nie robi, zauważysz, że na przykład na Bronksie, morderstwa wzrosły o 65%. Wow. Gwałty wzrosły o 37%. Ale szybko to można zniwelować, jak doda się do tej tabeli przestępstwa jak mąż pokłócił się z żoną albo temu podobne i te zmalały o ileś tam procent. Potem szybko podsumować i pokazać, że Nowy Jork staje się coraz bezpieczniejszy. A tak jest to przedstawiane.

      Ameryka a Europa. Większość krajów europejskich kieruje się w stronę socjalistycznej gospodarki. Nie wiem jak to jest w porządku, że jak jest kryzys, każdy krzyczy że USA powinno szybciej i więcej pomagać, ale jak nie ma, to kraj jest opluwany. Tak samo przez swoich socjalistów. USA płaci 50 procent kosztów za ONZ, także większą czść za NATO. A tak niby dlaczego?

Pieniądze wysyłane są do dziesiątki różnych krajów, nawet do Polski. Ale o tym nikt nie chce wiedzieć. Teraz przewodniczący Unii Europejskiej, nasz Tusk, ostrzegał, żeby Ameryka uważała co robi, bo nie ma dużo przyjaciół i może stracić resztę. OK. Pomyślmy. Chiny. Na nasze produkty narzucone są podatki a Chińczycy nie płacili za swoje. To jest przyjaźń? Teraz jak chcemy to zmienić ta Ameryka jest tym złem? Iran. Dziesiątki lat, straszą nas budową bomby nuklearnej i jej użyciem. Oglaszają, że wymordowanie amerykańskiego narodu to ich główny cel. Teraz naciskani sankcjami, zaczynają się łamać. Są tam pierwszy raz od lat protesty społeczeństwa, przeciwko swojemu rządowi. Więc coś się poprawia. To też jest zła polityka USA? Korea. Jeszcze kilka dni temu wszyscy sikaliśmy ze strachu, że mogą oni rozpocząć konflikt międzynarodowy. Dzisiaj wszystko wygląda inaczej.

Dziesiątki krajów nie ma swoich armii. Wiadomo, że to jest jeden z największych kosztów utrzymania swojego kraju. Niemcy, Japonia, Kanada nie muszą się o to martwić. Wykorzystują pieniądze na inne cele a my mamy utrzymać pokój na całym świecie i do tego jesteśmy opluwani?

      Europa nie mówi po niemiecku albo rosyjsku, tylko dlatego, że Ameryka ich uratowała i tylko dla tego powinni mieć jakiś respekt dla naszego kraju. Jeżeli chcą wpadać w kryzys, sprowadząc nielegalnych imigrantów, przyglądać się jak niszczą ich kulturę i kraj to jest ich sprawa. Nie będą tego narzucać innym. Podobnie jest z podatkami. Samochody amerykańskie są wysoko opodatkowane, a teraz jak USA chce to zrobić na europejskie to się wszyscy burzą. Kochani. Wiem że żyjecie po tej drugiej stronie. To nie jest jednak droga jednokierunkowa. USA ma też swoje problemy i kiedy trzeba, ktoś musi zadbać najpierw o swoje a potem pomóc innym. I nikt nas nie będzie straszył, czy Wam sie to podoba czy nie. U nas też są bezrobotni, głodujące dzieci i inni którzy potrzebują pomocy.  A straszenie i groźby, szybko mogą się odwrócić. Przyjaźń nie działa tylko w jedną stronę.

Mazury

Kolejne wakacje w Polsce zakończone. Można powiedzieć tylko jedno. Za krótkie, za mało czasu na spotkania z przyjaciółmi. 

    Przyjemności wiele, ale jak zwykle za dużo jedzenia. Nie będę się rozpisywał tylko załączę dokumenty na potwierdzenie tego wszystkiego. 

  Najpierw film, który właśnie skończyłem.

     

A tutaj wszystkie zdjęcia.

Real or Fake. Prawda czy kłamstwo.

    Internet jest wspaniałą rzeczą, ale jak zawsze z dobrem idzie złe. Niektóre rzeczy przekazywane na stronach są oszustwem ale nie są niczym niebezpiecznym. Po prostu ktoś ma dobrą zabawę z wymyślaniem kawałów i sprawdzaniem czy udało się kogoś na to nabrać. Tak powstaje wiele zdjęć, przerobionych na photoshopie i innych programach. Pokażę tu kilka przypadków. Jedno z ciekawszych jest związane z naszym krajem. Na wielu stronach internetowych, pokazujących najpiękniejsze miejsca na ziemi, znaleźć można jedno w Polsce. Sam się zachwyciłem, ale zdziwiło mnie trochę, że nigdy o czymś takim nie słyszałem. Po drugie, nigdzie nie podawano lokalizacji. Po krótkich poszukiwaniach, odkryłem, że to kogoś zabawa. Ale był na tyle dobry, że nikt tego nie odkrył i Polska stała się bogatsza o jedno więcej miejsce do odwiedzania.

      Jeszcze jedno sławne. Facet na budynkach WTC, zrobił sobie zdjęcie sekundy przed uderzeniem w nich samolotu. To już każdy wie, że zdjęcie prawdziwe ale samolot dodany.

A tutaj inne przykłady.

To stało się bardzo sławne jako jedno z najlepszych selfie, czyli zdjęć robionych samemu sobie.

Propaganda, pokazujące biedne dzieci, a i to nie prawda.

Ponownie propaganda. Biedny ojciec ucieka z dzieckiem przed atakami w Syrii. Później udowodniono, że jest dodany do tego zdjęcia.

Bez komentarza.

Przykładów jest tysiące. Ale jak wspominałem większość to niewinna zabawa. Niestety jest też wiele innych przekrętów, na które trzeba bardzo uważać. Powodem ich zamieszczania jest wyciąganie pieniędzy. Nie tylko że to oszustwa, ale bardzo szkodzą dobrym celom, bo odstraszają ludzi, którzy chcą pomóc innym ale nie są pewni czy to jest prawda. Pojawia się wiele zdjęć bardzo chorych dzieci. Jedno lub kilka z komentarzami. To jest mój synek, umiera na raka. Proszę pomóżcie i podawane jest konto na które można wysłać pieniądze. Niestety. Nowa metoda zarobku bez pracy. Zdjęcia są ściągane z inetrnetu, przeważnie z jakiegoś innego kraju i podawane za swoje dziecko. A dobrzy ludzie szybko przesyłają tam ich datki. A Ci którzy naprawdę szukają pomocy, jej mogą nie dostać.

   Następne to już większe organizacje. Ja sam bym w to wpadł. Rozsyłane są ogłoszenia, że możesz zapisać się u nich i dadzą Ci wybrane przez Ciebie dziecko, któremu możesz pomóc. Nie chcą bardzo wiele, na przykład 20 dolarów miesięcznie i piszą piękny list jak to może zmienić życie tego dzieciaka. Jak można czemuś takiemu odmówić. Zgodziłem się i przysłali mi wiele różnych zdjęć z wielu ubogich krajów. Wybrałem dziewczynkę z Peru. Już miałem podpisać dokument, ale poprosiłem, żeby mi przysłali jej adres, bo chciałem na Święta i inne okazje wysłać jej coś dodatkowo. Oni się nie zgodzili, tylko kazali wysyłać paczki do nich a oni sami to przekarzą. To mi się nie spodobało i zrezygnowałem. Kilka miesięcy później w gazetach pojawił się artykuł o tej organizacji. Okazało się, że zdjęcia które wysyłali pochodziły  z archiwów dzieci które już nie żyją lub po prostu kogokolwiek. Pieniądze szły do ich kieszeni.

   

   Niektóre organizacje , na przykład American Red Cross płaci swoim prezydentom niesamowite sumy (albo oni płacą sobie samym).  Jeden z nich McGovern miał roczne zarobki powyżej miliona dolarów. Inna organizacja United Way płaciła swojemu, Gallagher 1.2 miliona za rok. Są oczywiście inne, które zachowują się po prostu po ludzku. Jedna z nich jest Salvation Army, gdzie ich główno dowodzący zarabiał tylko 120 tysięcy dolarów.

     Przyglądając się tym wszystkim faktom, trzeba przyjąć do wiadomości, że ludzie zawsze będą próbowali wykorzystać innych a przy technologii internetu, staje się to dużo łatwiejsze. Jeżeli więc chcemy zrobić coś dobrego to lepiej dobrze sprawdzić, czy idzie to na dobry cel czy wzbogaca już bogatego. A oglądając zdjęcia na internecie, nie tak szybko wierzyć, że rekin połknął samolot, czy Elvis Presley zjawił się na balu sylwestrowym.

     Natomiast sam mam przyjemność oglądania wielu z nich, bo twórcy zrobili dobrą robotę, szczególnie te, które potrafią mnie rozbawić. A kobiety, uwielbiają oglądać zdjęcia gwiazd filmowych, modelek, niby złapanych bez makijaży i wyglądających gorzej niż my sami. Sprawia to wiele radości. Popatrz, taka bogata, taka sławna a wygląda gorzej niż ja. I nie ważne, że wiele z tych zdjęć jest troszeczkę dla efektu pogorszona.  

Satysfakcja pozostaje.