Wieczór bez planów.

     Wtorek, ciąg dalszy.

Oprócz terenów zabudowanych, mijamy wiele ziemi uprawnej.  Stajemy w miejscu gdzie rosną różne warzywa.  Między nimi wyglądające jak chwasty rośliny, które mają nasiona musztardy. Żujemy to i faktycznie czuć jej smak. Marian przygryza to rosnącym obok zielonym groszkiem.

     Kolejne przejazdy przez wioski. Następne obrazki z ich życia.

Salony fryzjerskie

 Pracownie krawieckie

 Mechanik

Kowal

 

 

 Sklepy z biżuterią

 

 Polowa kuchnia

      Po wielu godzinach znajdujemy się w hotelu. Dużo mniej efektowny z zewnątrz, w porównaniu z poprzednimi, ale okazuje się, że jest lepszej jakości wewnątrz.

     Z naszego pokoju wychodzi się bezpośrednio na basen.

Siadamy tam i spożywamy szybki lunch. Oczywiście przy hinduskim piwie. Kingfisher Premium.  Nie mieliśmy żadnych planów na ten wieczór. Nasz przewodnik zaproponował wejście do pobliskiej wioski, która stoi tu już tysiąc lat. Mieszkali tutaj pracownicy, budujący pobliskie świątynie. Chodząc po niej, znajdujemy setki rzeźbionych kawałków tych świątyni. Niektóre wklejone są w ściany ich budynków. Inne leżą w różnych kątach wioski.

 

     Dzieli się ona na małe dzielnice. Każda zamieszkana przez różne grupy w zależności od wykonywanej funkcji.

     Oprowadzający, jest także jej mieszkańcem. Przechodzimy przez dziesiątki małych uliczek. Jak zwykle dużo śmieci.

 Rozpadające się domy.  Ale oni tego nie zauważają. Dla nich jest to normalne. Malują te ruiny na różne kolory i wszystko wygląda pięknie i bogato.

On powtarza wiele razy: Popatrzcie na ten piękny dom, te śliczne drzwi. A tu bardzo ładny dach! A my widzimy wielką biedę i brud. Ścieki płyną ulicznymi korytami.

 Tam też często sikają ich mieszkańcy. Nie ma w domach toalet. Kiedy chce się zrobić nr.2 to trzeba się udać na pobliskie wzgórze. Tego już nie chcieliśmy oglądać.

      Wszędzie siedzą kobiety. Biegają dzieci. One właśnie chodzą za nami i żebrzą. Chcemy im kupić cukierki, ale przewodnik radzi, żeby kupić im coś więcej przydatnego, np. długopisy. Prawdopodobnie to on był właścicielem sklepiku z długopisami. Jest to tu normalne, że każdy ma jakiś układ i przewodnicy zaprowadzając nas do sklepów mają za każdy zakup jakiś procent od sprzedanego towaru. Kupiliśmy 100 kolorowych  długopisów. Błyskawicznie rozniosła się wiadomość po wiosce i z każdej strony wybiegały nowe dzieci. Po kilku minutach rozdaliśmy wszystkie.

 

     W centrum znajdujemy dużą studnię. Zostało w niej bardzo mało wody i widać elektryczną pompę, która ją wyciąga. I dobrze widać jakość tej wody.

Wchodzimy do jednego z domków. Ten był bogatszy, bo to cały kompleks. Na podwórku zagrody z krowami i kozami.

W pokoju kuchennym malutkie palenisko.

Tam gotują kobiety a zamiast węgla, używają zebranego w okolicy drewna i wysuszonych krowich odpadów. W czasie naszej podroży, na ulicach i drogach, mimo setek spacerujących krów, nie było widać ich odchodów. Wszystko jest zbierane, lepione w placki, suszone. To jest ich opał.

 

     Zapas tego paliwa widzimy na dachu domu. Obok suszą się owoce, ziarna, zioła. Z góry domu widzimy ogródki z warzywami i przyprawami.

 

 

Jeszcze dwie ciekawostki. Dzieci wyglądają, jakby miały egipski makijaż. Ciemne kreski wokół oczu. Tlumaczą nam, że malowane są czymś, co ich chroni przed jakąś choroba. Nie dowiedzieliśmy się szczegółów.

       Na domach wypisane są jakieś cyferki i nazwy. Okazuje się, że inspekcja sanitarna, zaznacza w ten sposób, że w tych domach odbyły się szczepienia.

Kończymy ta wycieczkę i wracamy do hotelu.

      O 6:45, jedziemy na jeszcze coś innego. Występy lokalnych tancerzy. Oczywiście zamiast oberka, poloneza, grupa młodych tancerzy, pokazała nam tańce z 6-iu regionów Indii. Nawet nieźle zrobione na warunki małego miasteczka.

 

      Posiedzieliśmy tam godzinę i zrelaksowani wróciliśmy na obiad.

Mamy do wyboru dwa miejsca. Jedno to rodzaj bufetu, czyli nabiera się jedzenie samemu z kilku podanych potraw. To jest wliczone w koszt hotelu. Drugie to restauracja z kelnerami i za to trzeba płacić dodatkowo.

Decydujemy się na to lepsze i okazuje się, że tylko my. Miejsce jest puste. Ja, Marian i kilku kelnerów. Wybór jest bardzo duży. Nawet pizza i włoska pasta. Nie po to jesteśmy w tym kraju, żeby jeść pizzę.

Zamawiamy owcę. Tylko tyle wiemy. Dodatki i rodzaj przygotowania to niewiadoma. Marian zamawia łagodne a ja pikantne. Oczywiście od pierwszego kęsa, Marian zaczyna się pocić. Przyznac trzeba, że jest uparty. Ja bym się poddał na jego miejscu i jadł coś zwykłego a on do końca wytrzymuje. 

Podróż do Khajuraho

Wtorek - 10 Marzec

  Ponownie wczesna pobudka, bo o 6:30 – ci. Marian się dalej szykuje a ja wychodzę na papierosa. Przyglądam się pracownikom hotelu. Jeden chodzi na boso w górę i w dół trawników i nie wiadomo po co. Wreszcie podniósł jakiś śmieć, przeniósł i położył na stole przy basenie, obok stojących od wczoraj pustych butelek piwa. Widać że to inny świat. Niby wszystko tu gra ale coś nie tak. Większość pracuje tu bardzo wolno. Można zauważyć, że zamiast jednego człowieka, zatrudniają kilku na tą samą pozycję. I tak im prawie nic nie płacą. Więc wszyscy pracują bardzo wolno. W innym hotelu widziałem trzech chłopaków zmiatających olbrzymi trawnik z kwiatów, które opadły z drzew. U nas przyszedł by jeden z dmuchawą i byłoby czysto w ciągu 5 minut a tu trzech ludzi ma zatrudnienie na cały dzień. I jak zamiotą to nowe spadną.

     W naszym hotelu na każdym stopniu schodów  siedzą figurki aniołków. Mają oderwane skrzydła. Nie mogliśmy się domyśleć dlaczego. Teraz zrozumiałem. Gdyby zostawili skrzydła, to trudno byłoby je ustawić przy kolumnie lub ścianach. Nie zadbali jednak o detale. Można by np. ładnie odciąć i wyszlifować. Nie po prostu urwali i zostawili wystające śruby.

 

     Idziemy na śniadanie. Pierwsze nie  bardzo zadawalające. Trudno jest wybrać coś do zjedzenia. Wcinamy więc chleb z dżemem.

      Wreszcie wyruszamy. Mamy przed sobą 4 godziny jazdy. Jest to podróż niespodzianek i niesamowitych przeżyć. Mijamy dziesiątki miasteczek. W każdym coś się dzieje. Poznajemy życie tych ludzi od innej strony. Nie to co pokazują agencje turystyczne czy filmy reklamowe.

      Z przodu samochodu zauważam grupkę idących ludzi. Ten prowadzący jest całkowicie nago. To Guru – przywódca duchowy. Podobno nigdy, nawet w najzimniejsze dni, nie zakłada na siebie najmniejszego kawałka materiału. Za nim mała grupka jego wyznawców.

 

    Innym razem na środku drogi stoi słoń i grupa przystrojonych hindusów. Zatrzymujemy się i robimy zdjęcia. Oczywiście każdy taki przystanek, kosztuje kilka dolarów. Wtedy spokojnie można zrobić fotki. Słoń wyuczony i kładzie swoją trąbę na naszych głowach. Daje mu kilka owoców i ruszamy dalej.

 

    Przy drodze w miasteczku, stoją szeregami małe stragany, szopki. Można tu kupić wszystko. Nieraz organizowane są rodzajami sprzedawanych towarów. Cała ulica z owocami. W innym miejscu –fryzjerzy. Jeden przy drugim. Następnie mechanicy. Przy ich „zakładach” leżą różne części zamienne i używane opony. Gorsze od tych, które tu wyrzucamy na śmieci.

 

     Przebijamy się ponownie przez drogi zapchane Tuk-Tukami. Autobusy jeżdżą prosto i szybko. Wszyscy inni uciekają  z drogi. Wszędzie leżące i spacerujące krowy.

 

 

 

    Następna ciekawa atrakcja to wesela albo raczej przygotowania do nich. Jest to podobno sezon na śluby. A odbywają się każdego dnia a nie tak jak u nas w weekendy. Mijamy pełno miejsc udekorowanych łańcuchami i świecidełkami, podobnymi do naszych świątecznych na choinkę.  Stoi wiele przygotowanych na weselny orszak rikszy. Te obite są srebrnymi i złotymi blachami. Natomiast samochody owinięte są sznurami kwiatów.

 

Przechodzi wiele kobiet noszących wszystko na głowie.

Tutejsze piękności, uśmiechają się do kamer.

 

    Często mijamy ręczne pompy wodne. Tam można spotkać tych co przychodzą po wodę, ale także piorących bieliznę lub biorących kąpiel.

 

      Większe prania, odbywają się przy rzekach. Takie, jak ja pamiętam z dzieciństwa w Golinie. Suszone to wszystko jest na pobliskich trawach.  

 

 

 Tak mieszkają

 Tutejszy Maharadża 

 Ilu ludzi może wejść w tutejszego Tuk-tuka? Więcej niż w nasz samochód.

 

     Wiejska dyskoteka.